A, B og C kvörtuðu yfir ákvörðun ríkisskattstjóra um að leggja í hagræðingarskyni niður embætti svonefnds aðalvarðstjóra með málaflokk sem þau höfðu öll gegnt á tollgæslusviði Skattsins. Ákvörðunin var einkum rökstudd með vísan til framkominnar aðhaldskröfu á launalið stofnunarinnar.
Umboðsmaður gerði ekki athugasemd við það mat ríkisskattstjóra að niðurlagning embættanna í skipuriti Skattsins hefði verið nauðsynleg og í þágu málefnalegra markmiða. Aftur á móti taldi umboðsmaður, með vísan til skýringa ríkisskattstjóra og þeirra gagna sem lágu fyrir í málinu, að rannsókn embættisins á því hvort og þá hversu miklum sparnaði hagræðingaraðgerðirnar kæmu til með að skila hefði verið háð verulegum annmörkum. Við útreikningana virtist þannig hvorki hafa verið tekið mið af kostnaði vegna biðlauna A, B og C né ætluðum kostnaði við að skipa í stað þeirra almenna tollverði sem kæmu til með að sinna sambærilegum verkefnum og þau höfðu sinnt. Því taldi umboðsmaður að verulegur vafi léki á því hvort og þá hvenær aðgerðir ríkisskattstjóra væru til þess fallnar að ná settum markmiðum um sparnað á launakostnaði. Rannsókn málsins hafi því brotið í bága við 10. gr. stjórnsýslulaga.
Samkvæmt skýringum ríkisskattstjóra kom til skoðunar við meðferð málsins að flytja A, B og C í embætti tollsérfræðinga, enda hafi verið þörf á að fjölga þeim hjá stofnuninni. Þar sem þau embætti væru bæði lægra launuð og lægra sett, og með vísan til niðurstöðu nánar tilgreinds héraðsdóms, leit ríkisskattstjóri svo á að embætti tollsérfræðings væri þeim ósamboðið og slík tilfærsla því ólögmæt. Umboðsmaður dró hins vegar þá ályktun af starfslýsingu embættanna og gögnum málsins að öðru leyti að embætti tollsérfræðings fæli í reynd að miklu leyti í sér sömu starfsskyldur og A, B og C sinntu áður. Því taldi umboðsmaður að ríkisskattstjóra hafi borið að leita eftir afstöðu þeirra til þess hvort embætti tollsérfræðings teldist ósamboðið þeim. Þar sem það var ekki gert lá ekki fyrir hvort gætt hefði verið meðalhófs við töku ákvörðunar um niðurlagningu embætta A, B og C. Ríkisskattstjóri hafi því ekki fullnægt rannsóknarskyldu sinni samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga.
Loks benti umboðsmaður á að þegar til skoðunar væri að veita eldri og reyndari embættismönnum lausn frá störfum á þeim grundvelli að unnt væri að skipa ódýrari starfskraft í staðinn, þyrfti að gæta að fyrirmælum laga um jafna meðferð á vinnumarkaði, enda kynni annars að vera litið svo á að slíkar aðgerðir fælu í sér óbeina mismunun samkvæmt lögunum.
Umboðsmaður lauk málinu með áliti 21. júlí 2026.