A kvartaði yfir ráðningu í starf verkefnastjóra hjá sveitarfélagi. Hún var meðal umsækjenda.
Umboðsmaður Alþingis lauk athugun sinni á málinu með bréfi, dags. 9. október 2012, með vísan til 1. mgr. 10. gr. laga nr. 85/1997, um umboðsmann Alþingis.
Umboðsmaður fékk ekki annað séð af gögnum málsins en að fyrir þeim sem var bær til að taka ákvörðun um ráðninguna hefðu legið fullnægjandi gögn úr viðtölum við umsækjendur. Hann taldi því ekki tilefni til að fjalla frekar um það atriði í kvörtun A að staðgengill starfsmannastjóra hefði ekki verið viðstaddur starfsviðtalið við hana.
Umboðsmaður tók einnig fram að almennt væri það ekki talið valda vanhæfi starfsmanns til meðferðar máls þótt hann hefði starfað með aðila málsins. Vanhæfi kæmi einungis til ef um mjög nána vináttu væri að ræða milli starfsmanns og aðilans. Umboðsmaður taldi því að tengsl þriggja starfsmanna sem komu að ráðningunni við annars vegar A og hins vegar umsækjandann sem hlaut ráðninguna hefðu ekki ein og sér þau áhrif að óhlutdrægni þeirra yrði með réttu dregin í efa og að þeir teldust af þeim sökum vanhæfir til meðferðar málsins.
Umboðsmaður benti jafnframt á að í rökstuðningi fyrir ráðningunni kæmi fram að þau meginsjónarmið sem voru ráðandi við mat á umsækjendum hefðu verið reynsla af tilteknu mannauðskerfi og af framkvæmd og úrvinnslu starfsmannakannanna. Enn fremur varð ráðið af honum að reynsla af mannauðskerfinu hefði ráðið úrslitum. Þar sem þessi sjónarmið komu fram í starfsauglýsingu taldi umboðsmaður sig ekki hafa forsendur til að gera athugasemdir við þá afstöðu sveitarfélagsins að ljá þeim sérstakt vægi við töku ákvörðunarinnar. Með hliðsjón af því heildstæða mati sem af gögnum málsins varð ráðið að hefði farið fram í tilefni af auglýsingu starfsins taldi umboðsmaður sig jafnframt ekki hafa forsendur til að gera athugasemdir við það mat sveitarfélagsins að með hliðsjón af þessum sjónarmiðum hefði umsækjandinn sem hlaut starfið talist hæfastur umsækjenda.
Vegna athugasemdar A við að umsækjandinn sem var ráðinn hefði notið góðs af því að hafa áður sinnt starfinu í afleysingu tók umboðsmaður fram að við mat á starfsreynslu umsækjenda væri litið til þess hvaða reynslu viðkomandi hefði öðlast í fyrri störfum og hvernig hún kæmi til með að nýtast í því starfi sem verið væri að ráða í. Reynsla og þekking sem starfsmaður öðlaðist í tímabundnu starfi hjá stjórnvaldinu yrði ekki frá honum tekin við mat á því hvernig hann teldist í stakk búinn til að taka við starfinu.
Með vísan til alls þessa fékk umboðsmaður ekki annað séð en að ákvörðun um ráðningu í umrætt starf hefði byggst á heildstæðu mati. Með hliðsjón af því svigrúmi sem játa yrði veitingarvaldshafa við skipun í opinbert starf og þegar litið væri til þeirra gagna sem lágu fyrir hjá sveitarfélaginu taldi umboðsmaður ekki tilefni til nánari athugunar á þessum þætti kvörtunarinnar.
Hvað varðaði þá athugasemd A að starfið hefði í raun ekki verið laust tók umboðsmaður að lokum fram að hann fengi ekki annað ráðið af þeim gögnum málsins sem hann hefði undir höndum en að málsmeðferðin hefði haft það að markmiði að ráða í starfið. Með vísan til þess taldi hann ekki tilefni til nánari athugunar á kvörtuninni og lauk meðferð sinni á málinu.