Með bréfi, dags. 15. desember 1990, fór A fram á, að ég léti í ljós skoðun mín á gjaldtöku sýslumanns vegna löggæslu á skemmtunum og dansleikjum í sveitarfélagi A. Í bréfi mínu til A, dags. 28. desember 1990, greindi ég honum frá því, að lög nr. 13/1987 um umboðsmann Alþingis gerðu ekki ráð fyrir, að ég tjáði mig um mál, nema um væri að ræða kvörtun frá aðila, sem teldi, að stjórnvöld hefðu beitt sig rangindum, sbr. 2. mgr. 5. gr. laga nr. 13/1987. Þar sem ekki yrði ráðið, að umrætt gjald hefði verið innheimt hjá A, sbr. fyrirliggjandi kvittun, eða að hann væri fyrirsvarsmaður ungmennafélags þess, er málið varðaði, eða hefði skriflegt umboð frá félaginu, brysti skilyrði til þess, að ég fjallaði frekar um erindi A. Jafnframt tók ég fram, að leita bæri eftir úrskurði æðra stjórnvalds, áður en kvartað væri til umboðsmanns, sbr. 3. mgr. 6. gr. laga nr. 13/1987 um umboðsmann Alþingis, en samkvæmt 2. gr. laga nr. 56/1972 um lögreglumenn yrðu ákvarðanir lögreglustjóra bornar undir dómsmálaráðherra til úrskurðar.